Ali Bey 1844-1899 yılları arasında
yaşamış, Tanzimat Dönemi Türk
Edebiyatının iddiasız, mütevazi;
fakat gerçekten önemli bir yazardır. Tiyatro,
mizah ve seyahat edebiyatında
önemli eserler vermiştir. İlk baskısı
1896 da yapılan nefis eseri Lehçet’ül
Hakayık’ tan bazı paylaşımlarda bulunacağım.
Yazar, zeki ve ince mizah zekâsı
ile insanların bir nevi manevi anatomisini
çıkarmıştır. Keyifle bir çırpıda
okuyacağınızı umuyorum…
İFTİRA
Ne kadar koparılsa ve temizlense yine
de meydana geldiği yerde iz ve eser bırakan
zararlı ot.
AFERİN
Ucuz ihsan…
GÖZYAŞI
Yüreğin nemi…
DOSTLUK
Fırtınalı havada, içi dışına dönen bir
şemsiye…
SÜKUT
Dehşetli söz. Belagat…
MAZİ
Pişmanlık çekmecesi…
BATIL İNANÇ
Zihin kanseri…
TOKAT
Tesirli delil, belge…
KEFEN
Moda dergilerine müracaat edilmeden
biçilen elbise…
TABİP
Gel sözümü dinle sadece su iç…
TOP
Medeniyetin son sözü…
ASİ
Kuvvetsiz düşman…
ALİM
Bir şey bilmediğini bilen…
SEDYE
Kendisinden geçmişlerin arabası…
CESARET
Korktuğunu belli etmeme sanatı…
MECNUN
Bizim gibi düşünmeyen
BAHŞİŞ
Zorla ister-istemez verilen ihsan…
SAADET
Başkasının mutlu olmasına çalışmak…
DÜN
Bugünün arka tarafı
SIR
Kolay buhar haline gelen esans, ne kadar
sağlam kapansa (yine de ) birazı
uçar...
Değerli okuyucular, rahatsız etmiyorsa
nedir ki SÖZ?… Hatırlatmıyorsa gerçekleri,
sarsmıyorsa derinden ne anlam ifade
eder ki…
Suçüstü yakalamıyorsa bizi… Utandırmıyorsa
günahlı yüzlerimizi SÖZ neden
sarf edilir ki?!
Aşka, öfkeye ve değerlerimize kapı aralamıyorsa
nedir ki SÖZ?!
Ulaştığı insanı cehaletten , esaretten,
kin ve nefretten alıkoymuyorsa nedir ki SÖZ!

Yazarın Balkan Günlüğü Gazetesi  09 Şubat 2011 tarihli yazısı(www.balkangunlugu.com)